In Las Vegas vergokt iedereen zijn geld in hoog tempo. Het casino wint altijd. Ik kon me hier niet bij neerleggen. Ik kon hier dan misschien wel geen miljonair worden, ik moest me hier wel zo voelen! Na 4 dagen Vegas bleek dat wat je ziet is wat je krijgt…
Het is maandag en m’n vlucht van Los Angeles naar Las Vegas is prima verlopen. In het vliegtuig zat m’n reisbuddy Danielle naast Angela die hier was om een paar dagen met een vriend door te brengen. Ze gaf haar nummer en vertelde ons dat ze graag een avond met ons door wilde brengen. Zonder ook maar te weten hoe die avond met haar zou verlopen pakten we de taxi naar ons hotel.
Bij aankomst in onze hotelkamer in Flamingo’s weten we niet wat we zien. Vanuit ons raam kijken we uit op Bellagio (waar de serie Las Vegas zich afspeelt) en Caesar Palace (waar de film The Hangover zich afspeelt). De eerste minuten sta ik springend te kijken naar een uitzicht dat onbetaalbaar is. Had ik binnen een uur het casino toch al te pakken.
De eerste avond lopen we rustig door de casino’s van verschillende hotels. Het Cosmopolitan staat ons wel aan en we spelen aan de roulettetafel. We leggen elke ronde voorzichtig en kieskeurig onze fiches neer, terwijl de man naast ons in een uur tijd een paar duizend dollar vergokt. Uiteindelijk vertrekken wij met onze winst richting Caesars Palace om daar uit te gaan in de club Pure…
De film The Hangover waarschuwde me al, maar ik kon het niet tegen houden. De volgende ochtend word ik wakker met het gevoel alsof mijn hoofd de hele nacht tussen de deur klem heeft gezeten. We lopen rond 10 uur door het hotel om te ontbijten, waar ik twee Amerikanen de eerste burgers voor vandaag al naar binnen zie werken. Iets dat me nog steeds verbaast. Dat mensen zoiets ‘s ochtends trekken, is echt ongelooflijk! Met een dizzy hoofd begin ik aan m’n ontbijt en na 3 bagels, een bak fruit, een belgische wafel, ei, brood, appeltaart en twee koppen koffie ben ik gelukkig weer helemaal de oude. Even later lopen we door de winkels in de verschillende hotels, verstevigen we onze positie nog maar eens als Starbucks verslaafden en is het daarna tijd om onze uitgaven van die middag terug te winnen. Opnieuw weten we met onze fantastische tactiek aan de roulette tafel het casino te verrassen, terwijl de man naast ons zijn geld uitgeeft alsof het water is. Iets dat duidelijk niet in zijn glas had gezeten die dag. Speltip 10: speel nooit onder invloed van drank of drugs.
Het is ondertussen woensdagavond, onze laatste avond in Vegas, en we hebben besloten hier ook een show mee te pakken. Ik heb een aantal jaar terug in Londen the Lion King gezien en kon het niet laten hier weer heen te gaan. Wie wil nou niet Circle of Life nog een keer live horen? Beste musical ooit!
Na afloop hebben we bij de ingang van het theater afgesproken met Angela en haar vriend uit Australië, Lindsay. Hij stelt zich voor en verteld dat hij heeft gehoord over Blue Martini, een mooie club in Vegas. We lopen al pratend richting de uitgang van het hotel waarin het theater zich bevindt. Terwijl Lindsay mij net begint te vertellen over z’n succesvolle bedrijf zien we buiten een grote wachtrij voor de taxi staan. “Wat een rij man,” zegt hij tegen me. “No worries,” zeg ik, me onmiddelijk perfect aanpassend aan de Australische cultuur, “we hebben alle tijd.” Hij kijkt om zich heen en loopt van me weg, terwijl hij zegt: “Er moet een makkelijkere manier zijn…”
Angela, Danielle en ik blijven rustig staan. Nog geen halve minuut later is Lindsay terug en laat weten dat we achter hem aan moeten komen. We lopen langs de wachtrij. Langs de taxi’s. Langzaam begint het door te dringen bij Danielle en mij. We lopen richting de limousine die al voor ons wordt open gehouden! Angela lijkt dit soort dingen wel van hem gewend te zijn. “Ja, ik dacht al wel dat hij een auto zou gaan huren ofzo. Je weet het nooit met hem!” Lachend, genietend en overlopend van de energie rijden we richting Blue Martini…
Daar aangekomen blijkt dat we door Lindsay al op de gastenlijst zijn gezet. We lopen door naar de achterkant van de grote club/bar waar de bediening ons behandeld als koningen. De monjito’s, 007′s en andere martini’s worden elke keer weer op onze eigen tafel aangevuld, terwijl we de avond wegdansen. Op het moment dat Lindsday voorstelt om op een matras op het dak van één van de hotels te gaan slapen, besluiten we dat het tijd is om onze hotels op te zoeken.
De volgende ochtend staar ik naar het plafond en vraag me af of ik dit echt heb meegemaakt of alleen maar heb gedroomd. Langzaam stap ik uit bed en trek de gordijnen open. Het zonlicht dat naar binnen vliegt laat m’n hoofd tollen, terwijl ik er tegelijkertijd achter kom dat m’n keel droger is dan de Sahara. Het kan me niets schelen. Ik lach, terwijl ik op de hotels van Las Vegas uitkijk. Wat een leven.
Zo heb ik misschien niet de jackpot gewonnen, maar na 4 dagen Vegas ga ik weg met het gevoel geleefd te hebben als een miljonair! En geen sluw geldrovend casino dat het van me afpakt…
Lucas Bugter, eigenaar van crossmedia bedrijf 
