Ik stap dizzy de rollercoaster uit. In m’n handen heb ik m’n New York Film Academy certificaat waarvoor ik vier weken ben ondergedompeld in de wereld van de Universal Studios. De mix met extra seminars bij de Warner Brothers heeft mijn kijk op films voorgoed veranderd…
Ken jij de film American Beauty? Ik kende hem niet. Maar na vier weken les heb ik de eerste 5 minuten 128 keer voor bij zien komen. Elke keer weer de eerste paar zinnen. En elke 128 keer grepen ze me weer. Ik moest de rest van de film zien! In de lessen analyseerden we elk shot dood, waarom het beeld al voor zich zelf sprak zonder er geluid bij te horen. De daarop volgende opdrachten waren korte films te maken zonder geluid. Ik voelde me als James Bond zonder zijn charisma. Superman zonder superkrachten. Als Paris Hilton zonder achternaam. Muziek is in mijn ogen dé tool waarmee er bij de meest beroerde opnames nog emotie te brengen is. Maar na vier weken kan ik niet anders dan er van genieten dat ik meer tot in detail naar filmproducties kijk en de nieuwe dingen die ik heb geleerd meteen heb kunnen toepassen. Mijn doel bij de Universal Studios was bereikt, officieel gemaakt met het papiertje in m’n hand.
Geslaagd zijn voor iets aan de New York Film Academy is leuk. Maar als ik heel eerlijk ben, zegt het me nog weinig. Het gaat me er vooral om of ik zelf het gevoel heb geleerd en geleefd te hebben! In Nederland had ik een aantal maanden terug een seminar van John de Mol waarin hij zei: “Naar diploma’s kijk ik zelden bij iemand. Als er een sollicitant tegenover me zit kijk ik naar z’n houding, hoe hij uit zijn ogen kijkt. Het belangrijkste is dat ik de passie bij iemand voel.” Ik geef hem groot gelijk! Wanneer de passie en nieuwsgierigheid verdwenen zijn, kun je net zo goed stoppen. Ik wilde meer proeven van het wereldje en kon dat krijgen bij de Warner Brother studios. Er werden een aantal seminars/screenings van films gehouden, waaronder Chinatown en Grease. Vooral de laatste zorgde er voor dat ik zowat uit m’n vel sprong van de energie…
Ik loop tussen de grote studios van Warner Brothers door voor de seminar van Chinatown. De beveiliger heeft me een kant opgestuurd met een plattegrond, maar eenmaal de eerste hoek om lijkt er niemand erg in te hebben wie ik ben en wat ik hier doe. Tijd voor de toeristische route. Ik loop langs de studio waar de populaire show ‘Ellen’ wordt opgenomen. Er hangt een bord met nog talloze producties die er in eerdere jaren hebben plaatsgevonden. Ik moet me inhouden niet elke deur te checken om naar binnen te glippen. Toch maar door naar de volgende studio. Dit keer een openstaande deur met allemaal opgestapelde props. Op het moment dat ik met zachte voetstappen naar binnen wil stappen vraag ik me af waar ik in godsnaam naar op zoek ben. Cameron Diaz die hier in een van de kasten verstopt zit? De gehele Friends-cast achter een ‘stukje muur’ in deze hal?
Een moment later zit ik gewoon op m’n stoel te wachten op Robert Towne. Het is de schrijver van onder andere Mission Impossible I en II en een geliefd persoon in LA. De man is al 86 jaar oud en is op dit moment nog dagelijks bezig met het schrijven van nieuwe screenplays. Als hij binnen komt blijkt uit de reacties van anderen in de zaal hoe groot hij is. De man krijgt applaus waar Ben Saunders – probeer ik toch de Nederlandse trends er nog even bij te betrekken – voor zou tekenen. Als de zaal gekalmeerd is wordt hem als eerste gevraagd waarom hij nog steeds schrijft. Hij glimlacht en zegt: “Is er een andere optie?” Hij lijkt vervolgens zelf goed na te denken over het antwoord op zijn eigen vraag door omhoog te staren. De stilte duurt zo lang dat de zaal even mag denken getuige te zijn van het moment dat de populaire Hollywood schrijver er mee stopt en inziet dat het wel goed is geweest. Maar uiteindelijk laat hij weten: “Ik schrijf nog steeds omdat ik mezelf elke keer weer hoop te verrassen. Daarom schrijf je! Jezelf en anderen verrassen. Iets nieuws bedenken. Daarvoor leef ik!” Ik zal de woorden van Robert Towne niet snel vergeten…
Grease is echter van andere orde voor mij. De film is tijdloos. Met hoofdrolspelers die van 10 kilometer afstand nog de emotie in de huiskamers kunnen overbrengen. Ik heb de film misschien wel vaker gezien dan regisseur Randal Kleiser zelf en het zou me niets verbazen als ik de enige ben die in het jaar 2010 de LP van Grease heeft gedraaid. Ik ben fan. Van de film, van de acteurs, van de regisseur. En hier sta ik dan, oog in oog met een van de meest legendarische filmmakers van de jaren 70. Ik vraag hem wat voor hem het succes achter de schermen is geweest als regisseur. Hij laat weten dat hij z’n cast de vrijheid gaf te experimenteren en zelf creatief bezig te zijn. Onderdeel uitmaken van het geheel. “That’s what created the amazing chemistry!” De woorden echoën door m’n hoofd. Naast me zit Vitor, m’n Braziliaanse klasgenoot, die zowat staat te springen van blijdschap dat het moment is aangebroken om met onder andere de regisseur op de foto te mogen. De fototoestellen komen uit alle tassen tevoorschijn en het is één grote chaos. Een van de vrouwen, die ‘Jan’ speelde in Grease, komt op me afgelopen. “Where are you from?” Ik antwoord, de vrouw begint over dat ze vrienden in Nederland heeft wonen en ik krijg uit het niet de kans de rest van mijn vragen te stellen die nog in m’n hoofd zitten. Na een kort rustig gesprek springt een meisje, met haar ogen wijd open, zowat boven op haar. “Can I take a picture with you pleeeeaasseee?” Het momentje met de grappige oude ‘Jan’ is voorbij en ik ga met een gevoel alsof ik droom richting m’n appartement.
En met die seminar van Grease eindigde het leven tussen de Universal Studios en Warner Brothers. Ik besloot de tijd hier af te sluiten met het feest dat ik op oud & nieuw had gewonnen. Met m’n klasgenoten dans ik op the pianoman, drink ik met de Russen Vodka op hoog niveau, mag ik blij toekijken hoe de ogen van de Turkse – en drollige – Gunali verdrinken in de boezem van een 2 meter lange dame en mag James uit Mississippi nog een keer met veel te veel drank op achter elke vrouw in z’n gezichtsveld aan. Het is een geweldige afsluiter!
De rollercoaster van de filmwereld is deze week tot stilstand gekomen, maar er staat al weer een nieuwe op me te wachten. Morgen vlieg ik met Danielle vanuit LA door naar Las Vegas, om in een paar dagen zoveel mogelijk van de grootste amusementsindustrie van de wereld te zien. Donderdag landen we weer in Los Angeles om nog een week lang te genieten van wat California ons allemaal te bieden heeft. Ik noem het… American Beauty.
Lucas Bugter, eigenaar van crossmedia bedrijf 
