De dagen vliegen voorbij. Ik loop ondertussen al weer drie weken rond op de New York Film Academy en in de laatste dagen van januari 2011 zal de laatste official video screening plaatsvinden. Hierin word ik met name afgerekend op m’n werk als regisseur, maar ik leer hier tegelijkertijd over veel andere functies in ‘het wereldje’. Zoals ik in m’n vorige blog al eindigde worden zelfs m’n acteerskills op de proef gesteld.
De Russische presentator Timor had mij nodig in zijn film. Hij vertelde me dat ik de Tom Cruise look-a-like van het jaar was. Een uitspraak die ik niet maar te serieus nam. Russen houden zich namelijk erg strak aan ‘de regel’ van minimaal anderhalve liter water per dag drinken. Zei ik water? Ik bedoel Vodka.
Toch wordt de rest van de week de vergelijking door meerdere mensen herhaald – “You are exactly like Tom Cruise as Jerry Mcguire” – en ik mag de eerste handtekening op de Universal Studios uitdelen. Love, Tom Cruise. Alles voor het volk…
Het is de dag van de opnames als acteur. Ik probeer m’n Captain Jack Sparrow loopje er nog in te krijgen, maar ik moet me toch echt houden aan de Cruise rules. Een paar jaar terug heb ik in een ‘behind the scenes video’ gezien dat hij al zijn stunts zelf doet en vraag mijn beste regisseur of ik dat ook mag. Helaas, geen stunts dit keer. Misschien ook wel beter, want de opdracht is al lastig genoeg. Tegenover me staat een blonde 31-jarige dame met 15 jaar ervaring in theater en tv-series in Engeland. Kom ik aan met mijn schwalbe binnen de 16-meter en doen alsof m’n been gebroken is, als hoogtepunt in mijn langlopende acteercarrière.
Tijdens de opnames gaat er van alles mis achter de schermen. Terwijl we aan het repeteren zijn wijs ik de cameravrouw op een scheef cameraframe, de gaffer op verkeerde lichtinstellingen en help ik Timor bij het aanpassen van z’n shotlist. Na een uur voorbereiding kan de camera eindelijk draaien. One perfect take. It’s a wrap. De set wordt afgebroken en ingeladen in de auto. Samen met de actrice sta ik op het punt om weg te gaan, als we worden tegen gehouden. De filmrol in de camera heeft niet gedraaid. We kunnen weer van voor af aan beginnen…
Wist je dat 80% van de tijd van acteurs bestaat uit wachten? Ik word al onrustig als ik 30 seconden moet wachten om m’n brood te ontdooien. Eerlijk gezegd denk ik dus niet dat het wat voor mij is. Maar er zijn nog veel meer functies hier te vinden in Hollywood. Zo leerde ik bijvoorbeeld in de lessen Directing & Producing wat de grote ‘executive producer’ meestal aan de film bijdraagd… he-le-maal niksss! De man die als executive producer staat vermeld is vaak de man die geld investeert in de film en graag die titel wilt hebben. Gewoon egostrelend je eigen naam groot in de cinema’s. De kleinere producers in beeld – zoals de line-producer – doen vaak het meeste werk. Meer doen voor minder poen. Ze hebben geen bankrekening met miljoen maar ‘het gewone leven’. Ik vond het een vreemde constructie en besloot me daarom maar te richten op de titel die altijd en overal benoemd lijkt te worden zoals het is: Director…
Hoe ik het gevoel moet omschrijven, als je een eigen korte film mag gaan regisseren op dezelfde set waar delen van grote Hollywood producties als Da Vinci Code en Angels & Demons zijn opgenomen…
Kippenvel? #Genieten? Totally awesome?
Ik ga voor all of the above! Een droom die zo maar voor je staat. Tegelijkertijd komt het nuchtere Hollandse een aantal seconden later weer naar boven, wat Steven Spielberg ook moet hebben gehad bij de start hier in Hollywood. Steve kwam hier niet om met open mond te staren naar de mooi opgebouwde sets, te luieren in de zon en zich te wanen als koning in ‘the city of angels’. Hij was niet geïnteresseerd in geld. Het enige wat hij wilde was films regisseren, elke dag weer. Dát gevoel ging er door me heen. De energie stroomde over en mijn korte film werd met mijn crew in elkaar gezet. Een paar dagen later mocht ik het kunstje opnieuw doen bij de Universtal Studios, dit keer op de Western set. En daar stond ik weer te draaien, 30 meter van de opnames van de nieuwe Spiderman blockbuster vandaan…
Zo ben ik dus lekker multifunctioneel bezig, voor en achter de schermen in de wereld van de entertainment. Camerawerk. Produceren. Regisseren. Ik vind het allemaal geweldig, zolang het in dienst is van het vertellen van een verhaal. Dat is het mooiste wat er is: verhalen schrijven zoals ze dat in Hollywood doen, perfect uitgedacht met een begin, een midden
Lucas Bugter, eigenaar van crossmedia bedrijf 
